မဂၢင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း အပိတ္ခံရ

မဂၢင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း

အပိတ္ခံရကိုသက္

ႏို၀င္ဘာ ၂၈၊ ၂၀၀၇
HIV /AIDS ေ၀ဒနာရွင္မ်ားအတြက္ လူမႈအေထာက္အကူျပဳ လုပ္ငန္းမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ေပးေနသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ သကၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ မဂၢင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို အာဏာပိုင္မ်ားက အဓမၼပိတ္ခိုင္းေၾကာင္း သိရသည္။
သကၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္ အာဏာပိုင္မ်ားအပါအ၀င္ သာသနာေရးဦးစီးဌာနမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက မဂၢင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို တပတ္အတြင္းပိတ္ေပးရန္ ယမန္ေန႔ ေန႔လယ္ပိုင္းက လာေရာက္ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔မွ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ မနီလာသိန္းက ဧရာ၀တီကို ေျပာသည္။
မဂၢင္ ေက်ာင္းတိုက္ကို အာဏာပိုင္တို႔က လာေရာက္ပိတ္ခိုင္းရာ၌ မည့္သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင့္ ပိတ္ခိုင္းသည္ကို ေျပာဆိုျခင္းမရွိဘဲ အထက္အမိန္႔အရဟုသာ ေျပာဆိုေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းတိုက္ရွိ သံဃာမ်ားက ေ႐ႊ႕ေျပာင္းရန္အတြက္ အခ်ိန္ ၂ ပတ္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုေသာ္လည္း လိုက္ေလ်ာမႈ မရွိေၾကာင္း သိရသည္။
စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔ည ၁၂ နာရီခြဲခန္႔က လက္နက္ကိုင္စစ္သား ၂၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္ တုတ္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ ႀကံ့ဖြံ႔မ်ားက မဂၢင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ၀င္ေရာက္စီးနင္းကာ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးအိႏၵက အပါအ၀င္ ဦးဣၿႏိၵယ၊ ဦးနႏိၵယ၊ ဦးေမသုတို႔ႏွင့္ ေက်ာင္းတြင္လာေရာက္ တည္းခိုေနၾကသည့္ ကိုေအာင္သန္း၊ ကိုဘိုထြန္း၊ ကိုေအာင္ေဇာ္၀င္းႏွင့္ ကိုသန္းထိုက္ေအာင္တို႔အား အၾကမ္းဖက္ ႐ိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးသြားေၾကာင္းကို ထိုစဥ္က မဂၢင္ေက်ာင္းတြင္ HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္မ်ားအား ေစာင့္ေရွာက္ေနသည့္ ကိုအိုးေ၀က ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာဆိုခဲ့သည္။
ယင္းမဂၢင္ေက်ာင္းတိုက္ကို ၿပီးခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလက စတင္၍ စစ္အစိုးရ စစ္သားမ်ားက ၄ ႀကိမ္ ၀င္ေရာက္စီးနင္းကာ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးအိႏၵကကို ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားခဲ့ၿပီး ယေန႔ အထိ မည္သည့္ ေနရာတြင္ ထားေၾကာင္း မသိရွိရေပ။
၁၉၉၀ ခုႏွစ္က အစိုးရကို ဆန္႔က်င္သပိတ္ေမွာက္ေသာ ပတၱနိကၠဳဇၹန ကံေဆာင္ခဲ့သည့္အတြက္ ဦးအိႏၵကသည္ စစ္အစိုးရ၏ ေထာင္ဒဏ္ ၅ ႏွစ္ ျပစ္ဒဏ္ခ်ခံရသည့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း ျဖစ္သည္။ ၎သည္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္တြင္ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာၿပီး မဂၢင္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသုံးေနထိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
မဂၢင္ေက်ာင္းတိုက္သည္ အန္အယ္လ္ဒီ ပါတီ၏ ကိုယ္ခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါတိုက္ဖ်က္ေရးႏွင့္ ပညာေပးေရး လုပ္ငန္း မ်ားကို လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားက လိုက္လံကူညီေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေဒသအသီးသီးမွ ရန္ကုန္သို႔ ေဆး၀ါး လာေရာက္ကုသေန ၾကသည့္ HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္မ်ား၏ တည္းခိုရာေနရာလည္းျဖစ္သည္။
စက္တင္ဘာ ဆႏၵျပပြဲမ်ားကာလအတြင္း ယင္းမဂၢင္ေက်ာင္းတိုက္အား စစ္သားမ်ားကအၾကမ္းဖက္စီးနင္းၿပီးေနာက္ HIV/AIDS ေ၀ဒနာရွင္မ်ားကို အာဏာပိုင္မ်ားက ေျမာက္ဥကၠလာပ ၿမိဳ႕နယ္ ေ၀ဘာဂီ ကူးစက္ေဆး႐ုံႀကီးသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ခဲ့သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သံဃာ့တပ္ေပါင္းစုအဖြဲ႔၏ စာရင္းမ်ားအရ လြန္ခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလအတြင္း အာဏာပိုင္တို႔က ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ၆၀ ခန္႔ကို အဓၶမ ၀င္ေရာက္အၾကမ္းဖက္စီနင္းခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။အဖမ္းဆီးခံထားရသည့္ သံဃာမ်ားလြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ ပ်ံလြန္၊ ေပ်ာက္ဆံုး သံဃာစာရင္းကို ေဖာ္ထုတ္ေပးရန္ သံဃာ့ တပ္ေပါင္းစုအဖြဲ႔က ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက အဖြဲ႔ကို ေတာင္းဆိုထားသည္။

လူထုေဒၚအမာ ေမြးေန႔ မဟာဂႏၶာ႐ုံမွာက်င္းပ

လူထုေဒၚအမာ ေမြးေန႔ မဟာဂႏၶာ႐ုံမွာက်င္းပကိုစိုး ႏို၀င္ဘာ ၂၉၊ ၂၀၀၇
မႏၲေလးၿမိဳ႕ေန ထင္ရွားသည့္ စာေရးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ၏ အသက္ (၉၂) ျပည့္ ေမြးေန႔ပြဲကို အမရပူရၿမိဳ႕ မဟာဂႏၶာ႐ုံ ေက်ာင္းတိုက္တြင္ ယေန႔ နံနက္ပုိင္းက ျပဳလုပ္သည္။
နံနက္ ၉ နာရီခန္႔က စတင္သည့္ လူပရိသတ္ ၂၅၀ ခန္႔ တက္ေရာက္ေသာ ယင္းေမြးေန႔ပြဲတြင္ မဟာဂႏၶာ႐ုံ ေက်ာင္းတုိက္ရွိ သံဃာေတာ္ အပါး ၁၀၀၀ ခန္႔ကုိ ဆရာမႀကီးကိုယ္တိုင္ ေန႔ဆြမ္းေလာင္းလွဴ၍ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အထိမ္းအမွတ္ ငွက္ ၂ ေကာင္ လႊတ္ျခင္းျပဳလုပ္သည္ဟု ဆရာမႀကီး၏သား စာေရးဆရာ ညီပုေလးက ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။
“အခမ္းအနားအေနနဲ႔ စကားေျပာဆိုတာေတြ ဘာေတြမလုပ္ပါဘူး၊ အမွတ္တရ ငွက္ ၂ ေကာင္လႊတ္ပါတယ္၊ ဒီႏွစ္ေတာ့ သခင္ေဟာင္းႀကီးေတြ၊ စာေပေလာကက သက္ႀကီး႐ြယ္အို ဆရာႀကီးေတြ မလာႏိုင္ၾကဘူး၊ ေမြးေန႔ပြဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၿပီးသြားတာကို ၀မ္းသာတယ္၊ တက္ေရာက္သူေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္၊ အေမကလည္း ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းရွိပါတယ္”ဟု စာေရးဆရာ ညီပုေလးက ေျပာသည္။
ဆရာမႀကီး၏ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အခမ္းအနား တက္ေရာက္လာသည့္ စာေရးဆရာမ ၿငိမ္းေ႐ႊလီႏွင့္ အမ ေဒၚခင္ပြားက စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ ေအးမင္းေစာ အပါအ၀င္ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ စာေရးဆရာ ၃ ဦးကို တဦးလ်ွင္ က်ပ္ သုံးေသာင္းစီျဖင့္ က်ပ္ကိုးေသာင္း လွဴဒါန္းသည္ဟုလည္း ၎က ဆုိသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ စာေရးဆရာ ေမာင္၀ံသ၊ ေမာင္မိုးသူ၊ စာေရးဆရာ ထက္ျမက္အပါအ၀င္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ စာေပ အႏုပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ စသည့္ နယ္ပယ္စုံမွ ပရိသတ္မ်ား တက္ေရာက္လာၾကေသာ္လည္း ယခင္ႏွစ္ မ်ားထက္ နည္းပါးသည္ဟု သိရသည္။
“ႏွစ္စဥ္ ဒီပြဲကုိ တက္ၾကသူေတြထဲကေတာင္ ဒီႏွစ္မသြားႏိုင္ၾကသူေတြရွိတယ္၊ လက္ရွိအေျခအေနအရေရာ၊ စရိတ္စက၊ က်န္းမာေရးစတဲ့ အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ မသြားႏုိင္ၾကရတာ”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စာေရးဆရာ တဦးက ေျပာသည္။
ဆရာမႀကီး၏ ေမြးေန႔ပြဲသို႔ ႏွစ္စဥ္တက္ေရာက္ေနၾက ဆရာလူထု စိန္၀င္း၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ျမန္မာ့အလင္း သန္းညြန္႔ တို႔လည္း ယခုႏွစ္ တက္ေရာက္လာသည္ကုိ မေတြ႕ရွိေၾကာင္း ကုိယ္တိုင္ေမြးေန႔ပြဲ တက္ေရာက္ခဲ့သူ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွ စာေပသမားတဦးက ေျပာသည္။
ပံုႀကီးခ်ဲ႕ရန္
“ဒီလိုအခမ္းအနားမ်ိဳးကုိ တက္ခြင့္ရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကတာခ်ည္းပါပဲ၊ အခုလို အေမလူထု ေဒၚအမာ ေျပာႏိုင္ဆုိႏိုင္နဲ႔ က်န္းမာေနေသးတာ၊ သြားႏိုင္လာႏိုင္ ေသးတာကို ၀မ္းသာရပါတယ္၊ အသိမိတ္ေဆြေတြ ဆုံၾကရတယ္၊ ေနာက္ႏွစ္ ဆိုတာက ဒီအခြင့္အေရး ရခ်င္မွရမယ္၊ သက္ႀကီး႐ြယ္အုိ ပညာရွင္တေယာက္ ျဖစ္ၿပီး လူအမ်ားကို ကုိယ္စားျပဳေျပာဆို လုပ္ေဆာင္မႈ ေတြအေပၚမွာ ေလးစား ၿပီးဒီပြဲကိုတက္တာ ျဖစ္ပါတယ္” ဟုလည္း ၎က ေျပာျပသည္။
ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ၏ ေမြးေန႔ပြဲကို ႏွစ္စဥ္ အမရပူရ ၿမိဳ႕ေတာင္ေလးလုံး ေက်ာင္းတိုက္တြင္ က်င္းပခဲ့ရာ ယမန္ႏွစ္က အာဏာပိုင္မ်ား တားျမစ္ေသာ ေၾကာင့္ ဆရာမႀကီး၏ သမီးျဖစ္သူ ေဒၚသန္းရင္မာ ေနအိမ္တြင္ အက်ဥ္း႐ုန္း၍ ျပဳလုပ္ခဲ့ ရသည္။
အဆိုပါ ဆရာမႀကီး၏ ေမြးေန႔ပြဲသို႔ နယ္ပယ္အစုံမွ ဆရာမႀကီးကိုေလးစားသည့္ ပရိသတ္မ်ားက ႏွစ္စဥ္ တက္ေရာက္ၾက ရာတြင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က လက္ရွိစစ္ အစိုးရ၏ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္း ခံထားရေသာ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္ အပါအ၀င္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း သြားေရာက္ ဂါရ၀ျပဳခဲ့သည္။
စာေရးဆရာႏွင့္ သတင္းစာဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာသည္ ေက်ာင္းသားဘ၀က အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေက်ာင္းေနဖက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဒုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္တြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ လူထုဦးလွႏွင့္ အိမ္ေထာင္က် ၿပီးေနာက္ လူထုတိုက္ကို ထူေထာင္၍ လူထုဂ်ာနယ္၊ လူထုသတင္းစာမ်ားကို ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ဆရာမႀကီးသည္ ကေလာင္အမည္ခြဲ ၈ ခုျဖင့္ ပင္ကိုေရးႏွင့္ ဘာသာျပန္ စာေပမ်ားကို ေရးသားျပဳစုခဲ့ၿပီး ထင္ရွားေသာ စာအုပ္မ်ားမွာ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္ အႏုပညာဆိုင္ရာစာေပ ပထမဆုရ ျပည္သူခ်စ္ေသာ အႏုပညာသည္မ်ား၊ မဟာဂီတ၊ ေ႐ႊေဒါင္းေတာင္ ေဆာင္းပါး၊ ကမၻာ့အႀကီးဆုံးစာအုပ္၊ အေမ့ေရွးစကား စသည္တို႔ ျဖစ္သည္။

ေဆြးေႏြးပြဲအတြက္ အိႏၵိယ၏ ေထာက္ခံမႈကို ေတာင္းခံ

မဇၩိမသတင္းဌာန

ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ထီးရိပ္အဖြဲ႔အစည္းတခု ျဖစ္ေသာ “တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ား ေကာင္စီ” ENC က သံုးပြင့္ဆိုင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးျဖင့္ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္ကို စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ စတင္ႏိုင္ေရးအတြက္ မိမိ၏ ၾသဇာအရွိန္အဝါကို အသံုးျပဳကာ ေဆာင္ရြက္ေပးပါရန္ အိႏၵိယအစိုးရအား ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။
အိႏၵိယႏိုင္ငံ ၿမ့ဳိေတာ္ နယူးေဒလီသို႔ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိေနေသာ အဖြဲ႔ဝင္ ၄ ဦးပါဝင္သည့္ ENC ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔က အိႏၵိယ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၾကာရွည္စြာ ထြက္ေပါက္ပိတ္ေနေသာ အၾကပ္အတည္းကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ၊ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား ပါဝင္သည့္ သံုးပြင့္ဆိုင္ ေဆြးေႏြးပြဲ ေပၚေပါက္ေရး၏ အေရးပါမႈကို မီးေမာင္းထိုး ရွင္းလင္းတင္ျပခဲ့ၾကေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ႏိုင္ငံေရး အၾကပ္အတည္းကို သံုးပြင့္ဆိုင္ ေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔သာ အေကာင္းဆံုး ေျဖရွင္းႏိုင္လိမ့္မယ္ လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္” ဟု ENC ၏ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးျဖစ္သူ ေဒါက္တာလ်ံမုန္းဆာေခါင္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ENC ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔သည္ “ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး အိႏၵိယ ပါလီမန္အမတ္မ်ား ဖိုရမ္” IPFDB ၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ အိႏၵိယႏိုင္ငံသို႔ ၂၅ ႏို္ဝင္ဘာ မွ ၂၇ ႏိုဝင္ဘာအထိ ၃ ရက္ၾကာ အလည္အပတ္ ခရီးစဥ္အျဖစ္ ေရာက္ရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤခရီးစဥ္အတြင္း ကုိယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ပါလီမန္အမတ္မ်ား အပါအဝင္ အိႏၵိယေခါင္း ေဆာင္မ်ား၊ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား ႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရသည္။
ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ဤခရီးစဥ္အတြင္း ျမန္မာ့ေဆြးေႏြးပြဲ ျဖစ္စဥ္ကို ေထာက္ခံရန္ အေရးႀကီးပံုကို အိႏၵိယ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ရွင္းလင္း တင္ျပခဲ့ၾကသည္ဟု သိရသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဖက္ဒရယ္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံကသာ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ အက်ဳိးစီးပြါးကို ပိုမို ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ခုခံ ေျပာဆိုခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုသည္္။
ENC ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၏ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္ကို တံု႔ျပန္သည့္အေနျဖင့္ အိႏၵိယ ပါလီမန္ အမတ္မ်ားကလည္း လာမည့္ ပါလီမန္ အစည္းအေဝး က်င္းပခ်ိန္တြင္ ျမန္မာ့အေရးကို မီးေမာင္းထိုး တင္ျပေပးသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တံု႔ျပန္ ေျပာၾကားခဲ့ၾကသည္။
“အိႏၵိယပါလီမန္ အမတ္အခ်ဳိ႔နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ့အေရးကို ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ ပါလီမန္ အစည္းအေဝး က်င္းပခ်ိန္ ေရာက္ရင္ ျမန္မာ့အေရးကိစၥကို ပါလီမန္ အေခ်အတင္ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ တင္သြင္း ေဆြးေႏြးသြားဘုိ႔ သူတို႔ သေဘာတူခဲ့ၾကပါတယ္” ဟု ယူရိုဘားမားရံုး ၫႊန္ၾကားေရးမႉးႏွင့္ ENC ၏အၾကံေပး ဟန္ ေညာင္ေရႊ က ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။
၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုကို ရက္စက္စြာ ႏွိမ္နင္းခဲ့ၿပီးေနာက္ အၾကမ္းဘက္ အာဏာရယူခဲ့သည့္ ျမန္မာ စစ္အစိုးရအေပၚ တင္းမာေသာ သေဘာထား ထားရွိခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံအနည္းငယ္အနက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသည္လည္း တႏိုင္ငံ အပါအဝင္ ျဖစ္သည္။
စစ္အစိုးရက အရမ္းကာေရာ အၾကမ္းဘက္ ႏွိမ္နင္းေနခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ရွိ အိႏၵိယသံရံုးက ေက်ာင္းသားမ်ားကို ခိုလံႈရာေနရာမ်ား ေပးခဲ့ၿပီး အိႏၵိယႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ေျပးခိုလံႈရန္ပင္ အႀကံျပဳခဲ့သည္ဟု သိရသည္။
သို႔ေသာ္ အိႏၵိယအစိုးရ၏ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ မူဝါဒမ်ားသည္ ၁၉၉ဝ စုႏွစ္ အေစာပိုင္းကာလမ်ားတြင္ အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ တရုတ္ႏိုင္ငံ၏ ၾသဇာအာဏာ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျဖန္႔က်က္ ေရာက္ရွိလာမႈကို ကာကြယ္ရန္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ အမ်ဳိးသား အက်ဳိးစီးပြါးအတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ဆက္ဆံရန္ လုိအပ္သည္ဟု အိႏၵိယမူဝါဒ ခ်မွတ္သူမ်ားက အေၾကာင္းျပခဲ့ၾကသည္။
“အိႏၵိယ အစိုးရအေနနဲ႔ ျမန္မာအစိုးရဆီက မ်က္ႏွာသာရေရး တရုတ္နဲ႔ မၿပဳိင္သင့္ဘူး၊ အဲဒီမွာအေၾကာင္း ၂ ခ်က္ ရွိတယ္။ အိႏၵိယနဲ႔ တရုတ္က က်င့္သံုးေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ခ်င္း မတူဘူး၊ တရုတ္က ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ၊ အိႏၵိယက ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ။ အိႏၵိယအေနနဲ႔ သူ႔ရဲ့ ေရရွည္အက်ဳိးစီးပြါးကိုသာ ၾကည့္သင့္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ဆက္ဆံေရးကို ထိန္းသိမ္းထားၿပီး ဆက္ဆံေရး ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနတာဟာ အိႏၵိယအတြက္ သိကၡာက်စရာဘဲျဖစ္လာမွာ” ဟု ဆာေခါင္ ကေျပာၾကားခဲ့သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ရွည္ၾကာစြာ ထြက္ေပါက္ ပိတ္ေနေသာ ျပႆနာကို စစ္မွန္စြာ ေျဖရွင္းႏိုင္မွသာ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ့ အမ်ဳိးသား အက်ဳိးစီးပြါး၊ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံမ်ားရဲ့ အက်ဳိးစီးပြါးကို တကယ္တမ္း အေထာက္အကူျပဳမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ENC ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရး အၾကပ္အတည္းကို သံုးပြင့္ဆိုင္ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးပြဲကသာ စစ္မွန္စြာ ေျဖရွင္းႏိုင္မွာျဖစ္ၿပီး စစ္အစိုးရ၏ အုပ္စိုးမႈကို အဆံုးသတ္ႏိုင္မွာျဖစ္ေၾကာင္း ဆာေခါင္ က ဆက္လက္ ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ျပန္လည္ထူေထာင္၍ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရး သူရဲေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အစပ်ဳိးခဲ့သည့္ ၁၉၄၇ ပင္လံုစာခ်ဳပ္အေပၚ အေျခခံေသာ စစ္မွန္သည့္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရစနစ္ကို ထူေထာင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။

ျပစ္မႈေႂကြးကို ... ??? (ေဆာင္းပါး)

ေဆာင္းပါး
ကလိုေစးထူး
လူမိုက္ေတြရဲ့ လက္သုံးစကားလားေတာ့ မသိ …။ အရပ္ထဲမွာ ေျပာၾကတာကို က်ေနာ္ ၾကားဖူးတာ တခုရိွပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ `ေထာင္အျပင္ တန္းမရိွ´ တဲ့။
ေယာက္်ားေတြအတြက္ ေထာင္ဆိုတာ အဆုိးဆုံး…၊ မိန္းမေတြအတြက္ေတာ့ `တန္း´ ဆုိတာက အဆုိးဆုံး။ ဒီေတာ့ ေယာက္်ားတေယာက္အဖို႔ ေထာင္က်သြားၿပီးမွေတာ့ ဘာမ်ားထူးအုံးမွာလဲ ဆိုတဲ့ သေဘာသဘာ၀ကို ေျပာခ်င္တာ ထင္ရဲ့။ ဒါေပမယ့္ ….။
***
၁၉၉၂ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ ကရင္ျပည္နယ္အႏွ႔ံ ထုိးစစ္ေတြ တရစပ္ ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာပဲ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ထုိးစစ္ေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အလို႔ငွာ အေၾကာင္းျပၿပီး ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီထုိးစစ္ေတြရဲ့ တန္ဆာခံ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အရပ္သား ျပည္သူေတြရဲ့ ေပၚတာအျဖစ္ အသုံးခ် ခံခဲ့ရတာေတြကို က်ေနာ့္ကုိယ္ေတြ႔နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး အတန္အသင့္ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။
အလ်ဥ္းသင့္တုန္း တင္ျပခ်င္တာ တခုရိွပါတယ္။ ျမန္မာစစ္တပ္ေတြ ေရွ႕တန္း စစ္ဆင္ေရး ထြက္ၾကတဲ့ အခါ ဘာျဖစ္လို႔ သူတုိ႔၀န္စည္ေတြကို သူတုိ႔ မသယ္ဘဲ အရပ္သား ျပည္သူေတြကို အသယ္ခိုင္းရပါသလဲ ဆိုတာပါ။ က်ေနာ္ ျမင္မိသေလာက္ တင္ျပရရင္- (၁) လက္နက္ႀကီး/ လက္နက္ငယ္ မ်ားရဲ့ က်ည္မ်ားကို သူတုိ႔ခ်ည္းသက္သက္ သယ္ယူရန္ မတတ္ႏိုင္ျခင္း။ (၂) စားေရ ရိကၡာမ်ားကို သူတို႔ခ်ည္းသက္သက္ သယ္ယူရန္ မတတ္ႏိုင္ျခင္း။ (၃) တပ္တြင္း အခြင့္ထူးခံ အရာရိွႀကီးငယ္မ်ားရဲ့ ၀န္စည္ စလယ္မ်ားကို အျခားအဆင့္ စစ္သည္မ်ားက သယ္ယူရန္ မတတ္ႏိုင္ျခင္း။
အဲဒီအခ်က္ေတြအျပင္ ပိုဆုိးတာတခုကေတာ့ သူတို႔မွာ ပါလာတဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ လက္ထက္ကတည္းက ေျမပုံက လက္ရိွေျမျပင္ အေနအထားနဲ႔ ကြာဟေနလို႔ အသုံးမတည့္လွတာေၾကာင့္ နယ္ေျမကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေဒသခံ တေယာက္ေယာက္ကို လမ္းျပ အလို႔ငွာ အသုံးခ်ျခင္းပါ။ အဲဒီလမ္းျပေတြက အသက္ အႏၱရာယ္နဲ႔လဲ ပိုနီးစပ္ပါတယ္။ ေရွ႔ဆုံးက သြားရတ့ဲအျပင္ ေျမျမဳပ္မိုင္း အႏၱရာယ္ကလဲ ရိွပါေသးတယ္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အရပ္ထဲက ျပည္သူေတြကို ေပၚတာအျဖစ္ အသုံးခ်တာ အေတာ္ႀကီးကို နည္းသြားခဲ့ပါတယ္။ အိုင္အယ္လ္အို အဖြဲ႔ရဲ့ ဖိအားေၾကာင့္ ရပ္ကြက္/ ေက်းရြာ ရအဖ ႐ုံးေတြမွာဆိုရင္လဲ `အတင္းအက်ပ္ လုပ္အားေပး ဆင့္ေခၚ ေစခိုင္းမႈ´ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမိန္႔စာေလးေတြကို ဟိုတစ ဒီတစ ေတြ႔လာရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဟုတ္တုတ္တုတ္ေတာ့ ရိွလာၿပီလားလို႔ ထင္မိသား။ သို႔ေသာ္…။
၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွာ ကရင္ျပည္နယ္ အႏွ႔ံအျပားမွာ ထုိးစစ္ေတြ ထပ္မံ ျပဳလုပ္ျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိ့ဳကေလးမွာဆုိရင္ ေဘာလုံးကြင္းထဲမွာလဲ စစ္ကားေတြ အျပည့္၊ ၿမိ့ဳထဲ လမ္းမေပၚမွာလဲ စစ္ကားေတြ အစီအရီနဲ႔ တၿမိ့ဳလုံး အစိမ္းေရာင္ေတြနဲ႔ အုံ႔မႈိင္းေနခဲ့ပါတယ္။ ကရင္အကိုႀကီး တေယာက္ရဲ့ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာစကားကို အခုထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ `ရဲေဘာ္ေတြ မ်ားတာေတာ့ လက္ကုန္ပဲေဟ့၊ ရဲေဘာ္စစ္ေၾကာင္းက ေခါင္းက ေရွ႔တန္းေရာက္ေပမယ့္ အၿမီးက တုိ႔ၿမိ့ဳမွာ ရိွတုန္း..´ …တဲ့။
***
`က်ေနာ္တို႔ကို ဒီအိမ္၀င္းမွာ တည္းခြင့္ျပဳပါ´
တည္းခြင့္ျပဳပါ သာ ေျပာတယ္။ အိမ္၀ိုင္းထဲကို ေရာက္ႏွင့္ေနၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့ အစိမ္းေရာင္ လူတစုကို ေမေမက ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့ဟန္နဲ႔ ေမးအသာ ဆတ္ျပလိုက္ပါတယ္။ တပ္မနဲ႔ ခ်ီၿပီး မ်ားျပားလွတဲ့ စစ္သားေတြ ေရာက္ေနတာေၾကာင့္ နယ္ခံတပ္ရင္းမွာ ေနရာ မဆန္႔ေပလို႔လားေတာ့ မသိ..။ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိ့ဳေလးရဲ့ စစ္တပ္နဲ႔ အနီးဆုံး ရပ္ကြက္က အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အခုလိုပဲ စစ္သားေတြ ဟိုတစု ဒီတစု ၀င္တည္းၾကပါတယ္။ တညတန္သည္၊ ႏွစ္ညတန္သည္ တည္းၿပီးရင္ေတာ့ ေရွ႔တန္း ထြက္ၾကပါတယ္။
`က်ေနာ္တို႔ အိမ္ေအာက္မွာပဲ အိပ္ၾကမွာပါ´
ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ဟန္တူသူ သုံးရစ္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က ေျပာေျပာဆုိဆိုနဲ႔ ပါလာတဲ့ သူ႔လူေတြကို ၿခံေထာင့္မွာ ေနရာ ခ်ထားေပးပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ သူ႔တပည့္ေတြကို `ကင္းခ်ေဟ့´ လို႔ အမိန္႔ပါ တခါတည္း ေပးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အိမ္၀င္းေလးလဲ ေနရင္းထိုင္ရင္းနဲ႔ အေစာင့္နဲ႔ ဘာနဲ႔ လုံၿခဳံေရးအျပည့္ ျဖစ္သြားသလိုလုိ…။ အဲဒီမွာတင္ သတိထားမိတာကေတာ့….။
မီးသတ္၀တ္စုံအေရာင္ အက်ႌအျပာ၊ ေဘာင္းဘီအျပာနဲ႔ လူတခ်ိဳ႔..။ မ်က္ႏွာထားေတြကလဲ စိုးရြံ႕ေနသလိုလို မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ ..။ ေနာက္ေတာ့မွ သိရတာက အဲဒါ `ေထာင္သားေတြ´ တဲ့..။
***
စစ္တပ္အႀကီးအကဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားရဲ့ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ခ်က္လားပဲ ေျပာရမလား မသိ..။ အရပ္ထဲက ျပည္သူေတြကို လူျမင္သူျမင္ ေပၚတာဆြဲဖုိ႔ အေျခအေန မေပးေတာ့တဲ့ အခါမွာ သူတို႔ရဲ့ ၀န္စည္ေတြကို သယ္ပုိးသမားအျဖစ္ အသုံးခ်ဖုိ႔ သူတို႔ မ်က္စိက်တာကေတာ့ ေထာင္ေတြထဲမွာ အျပစ္ဒဏ္ က်ခံေနရတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြပါ။
`၀န္ေဆာင္ တပ္ရင္း´ လို႔ အမည္ေပးၿပီးေတာ့ ရဲဘက္စခန္းအခ်ိဳ႕က အက်ဥ္းသားေတြကို ေပၚတာအလို႔ငွာ အသုံးခ်တဲ့ စနစ္ကို (က်ေနာ္ေတြ႔ရိွ မွတ္သားမိသေလာက္) အဲဒီႏွစ္မွာ စတင္ အသုံးျပဳခဲ့ပါတယ္။ အစ ပထမပုိင္းမွာေတာ့ သူတုိ႔ အမ်ားဆုံး အသုံးျပဳေလ့ရိွတဲ့ အက်ဥ္းသား အမ်ိဳးအစားကေတာ့ စစ္ေျပးမႈ၊ စစ္စည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္မႈ အစသျဖင့္ ျပစ္မႈေတြနဲ႔ စစ္တပ္မွ ထုတ္ပယ္ရန္ အလို႕ငွာ အရပ္ေထာင္ အခ်ခံရတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြပါ။
စကားခ်ပ္။ (စစ္သားေတြကုိ ေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ေပးနည္း ႏွစ္နည္း ရိွပါတယ္။ စစ္ေထာင္နဲ႔ အရပ္ေထာင္ပါ။ စစ္ေထာင္ကေတာ့ စစ္တပ္မွ ႏႈတ္ထြက္စရာ မလိုပါဘူး။ အမ်ားဆုံး စစ္ေထာင္ အျပစ္ဒဏ္ကလဲ တႏွစ္အထိသာ ခ်ေလ့ ရိွပါတယ္။ အရပ္ေထာင္ကေတာ့ စစ္တပ္ကေနပါ ထုတ္ပယ္တဲ့ အျပစ္ဒဏ္ က်ဴးလြန္ရင္ ေပးတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ပါ။ ႏွစ္မ်ိဳးလုံးကို စစ္ခုံ႐ုံးကေန အမိန္႔ခ်တာပါ။)
စစ္ဆင္ေရး ပမာဏက ႀကီးလြန္းေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ စစ္ေျပး အက်ဥ္းသားေတြနဲ႔တင္ မလုံေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီမွာ တဆင့္တက္ၿပီး လြတ္ရက္ေစ့ ႏွစ္ရွည္ အက်ဥ္းသားေတြကုိ အသုံးခ်ျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္မွာ လာတည္းသြားၾကတဲ့ စစ္သားေတြနဲ႔ အတူ ပါလာတဲ့ အက်ဥ္းသား ေပၚတာ တေယာက္ကို စပ္စုၾကည့္မိေတာ့ သူက လူသတ္မႈနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ ဆယ့္သုံးႏွစ္ က်ခဲ့တာ ေထာင္ထဲမွာ ဆယ္ႏွစ္ေနခဲ့ၿပီးပါၿပီတဲ့။ က်န္တဲ့ သုံးႏွစ္ကို အခု ေပၚတာအျဖစ္ လိုက္ရင္ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေထာင္ကေန လႊတ္ေပးမယ္ဆိုလို႔ စြန္႔စားတဲ့ အေနနဲ႔ လိုက္ခဲ့တာလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႔စိတ္ထင္ တေခါက္ကို အလြန္ဆုံးၾကာလွ ေလးငါးလေပါ့လို႔ ထင္ခဲ့မိပါတယ္တဲ့။
စစ္ေျပး အက်ဥ္းသားေတြကိုေတာ့ စစ္သား လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အေတြ႔အႀကဳံ ရိွၿပီးသားမို႔လုိ႔ အသုံးခ်တယ္လို႔ သုံးသပ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရာရိွ ဘ၀ကေန အရပ္ေထာင္ က်သြားတဲ့ အက်ဥ္းသား ေပၚတာေတြေတာ့ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ အျခားအဆင့္ကေန ေထာင္က်တဲ့ စစ္သားေဟာင္း အက်ဥ္းသားေတြပဲ ပါလာတာ ေတြ႔ပါတယ္။
`၀န္ေဆာင္တပ္သားမ်ား´ လို႔ ေခၚေ၀ၚတဲ့ အဲဒီ အက်ဥ္းသားေတြရဲ့ အသက္ တန္ေၾကးဟာ ေရွ႔တန္း စစ္ေျမျပင္ကို ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ဖက္ရြက္ တခုေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုး မရိွေတာ့ပါဘူး။ ခႏၶာနဲ႔၀န္ မွ်သည္ မမွ်သည္ကိုလဲ လူသားခ်င္း စာနာတဲ့ အသိနဲ႔ စစ္သားေတြက သူတို႔ အတြက္ ထည့္တြက္ေလ့ မရိွပါဘူး။ ထြက္ေျပးရင္လဲ အေသသာ ပစ္သတ္ေလ့ ရိွပါတယ္။ ေသသြားေတာ့လဲ ေခြးေသတေကာင္ေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးမထား ပစ္စလတ္ခတ္ ပစ္ထားလိုက္တာပါပဲ။ `ေခြးကမွ ခ်က္စားလို႔ ရေသးလုိ႔ မင္းတို႔ထက္ အဖုိးတန္ေသးတယ္´ လို႔ စစ္သားတေယာက္က ေျပာတယ္လို႔ အက်ဥ္းသား ေပၚတာႀကီး တေယာက္ ရင္ဖြင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
တပ္ရင္းက ေရွ႔တန္းကို ထြက္ၾကတဲ့ အခါ အရာရိွ လုပ္သူေတြက ပစၥတုိေလး ခါးခ်ိတ္လို႔ ဘာ၀န္စည္စလယ္မွ မပါ၊ အိုက္တင္ အခန္႔သား၊ တပ္မွဴးဆိုရင္ တုတ္ေကာက္ေလး တေထာက္ေထာက္နဲ႔ ဟန္ပါပါ သြားႏိုင္ေပမယ့္ သူတို႕ရဲ့ ၀န္စည္စလယ္ေတြကို ၀န္တင္လားမ်ားသဖြယ္ မႏိုင့္တႏိုင္ ထမ္းပုိး လိုက္ပါသြားရတဲ့ အက်ဥ္းသား ေပၚတာေတြရဲ့ ပုံရိပ္က ရင္ဆို႔စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဘယ္ႏွေယာက္ ေရွ႕တန္း စစ္ေျမျပင္မွာ ေသဆုံးၿပီး၊ ဘယ္ႏွေယာက္ အသက္မေသဘဲ ေလွ်ာေလွ်ာရွဴရွဴနဲ႔ ေနာက္တန္းကို ျပန္ေရာက္တယ္၊ လြတ္ေျမာက္ခြင့္ရတယ္ ဆိုတာကေတာ့ တြက္ခ်က္ဖုိ႔ အေတာ္ေလးကို ခဲယဥ္းတဲ့ ပုစၧာတခုပါပဲ။
`ဘယ္ေတာ့ ျပန္ရမယ္ထင္လဲ´
အိမ္မွာလာတည္းတဲ့ အက်ဥ္းသား ေပၚတာတေယာက္ကို လူလစ္တုန္း အဲဒီေမးခြန္းကို တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔မ်က္လုံးမွာ မ်က္ရည္ေတြ စို႔ခနဲ တက္လာပါတယ္။ ဟိုးအေ၀းႀကီးကို ခပ္ေငးေငး ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ခနဲ က်လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ တိုးဖြဖြနဲ႔ တခြန္းတည္း ျပန္ေျဖပါတယ္။
`မသိေသးဘူး´ … တဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လဲ သူ႔ကို ဘာမွ အကူအညီ မေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး..။
တကယ္ေတာ့ တပ္ရင္းတရင္းရဲ့ စစ္ဆင္ေရး ကာလဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေျခာက္လခန္႔သာ ၾကာျမင့္ေလ့ ရိွေပမယ့္ လႈပ္ရွား သြားလာေနတဲ့ အဲဒီ ေျခာက္လအတြင္း ၀န္စည္ေတြကို ထမ္းပိုးၿပီး ျဖတ္သန္းရမယ့္ အက်ဥ္းသား ေပၚတာေတြရဲ့ ၀ဋ္ဒုကၡကို ေျခာက္ရက္တာမွ်သာ ေပၚတာငရဲခံဖူးတဲ့ က်ေနာ့္ ကုိယ္ေတြ႔နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ကုိယ္ခ်င္းစာမိလွပါတယ္။ လူ႔ခႏၶာကုိယ္က ရိွသမွ် အားအင္ အကုန္လုံးကုိ ထုတ္ယူ ပစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္လွၿပီး ကုိယ့္အသက္ကိုလဲ တန္ဖိုးထားျခင္း တစက္ကေလးမွ မခံရတဲ့အထဲ တပ္ရင္းတရင္းက ေနာက္တန္းျပန္နားတဲ့ အခါ ေနာက္ထပ္ေရွ႔တန္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္ တပ္ရင္းအတြက္ အဲဒီ အက်ဥ္းသားေတြကို ထပ္မံ လႊဲေျပာင္းလုိ႔ ထပ္ခါတလဲလဲ ခိုင္းေစၾကျပန္ေတာ့ စစ္သားေတြကမွ ေျခာက္လတခါ နားရတယ္၊ သူတို႔ ခမ်ာမွာေတာ့ စစ္ဆင္ေရးႀကီး မၿပီးမခ်င္း ၀န္စည္ေတြကို ထပ္တလဲလဲ ထမ္းပိုးေနရသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။
***
မုတၱမ-ရန္ကုန္ ကားလမ္းေဘးက ဇင္းက်ိဳက္ အနီးမွာ ေက်ာက္ထု ရဲဘက္ အက်ဥ္းစခန္း တခုကို ခရီးသြားရတုိင္း ျဖတ္သြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒီလို ျဖတ္သန္းရတုိင္းမွာ ဟုိးခပ္ေ၀းေ၀းက အျဖဴေရာင္ ၀တ္စုံ ေပညစ္ညစ္နဲ႔ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ေက်ာက္ထုေနတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြရဲ့ ဒီမွာဘက္ လမ္းေဘးအနီးက ဆိုင္းဘုတ္ေလးမွာ ေရးထားတဲ့ စာတန္းကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့..
`ျပစ္မႈေႂကြးကို ေခၽြးျဖင့္ဆပ္မည္´ …တဲ့။
လူ႕ေဘာင္ ေလာကႀကီးမွာ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈေတြ က်ဴးလြန္ၿပီးလို႔ အဲဒီအျပစ္အတြက္ ထုိက္တန္တဲ့ ျပစ္မႈကို ခံယူရတယ္ ဆုိတာက ဓမၼတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အျပစ္ဒဏ္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေပၚတာ အက်ဥ္းသားေတြ ေပးဆပ္ေနရတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ကေတာ့ ႀကီးမားလြန္းလွပါတယ္။ ဒီအေျခအေနကို ပေပ်ာက္ဖု႔ိ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့၊ အင္မတန္လဲ စဥ္းစားရခက္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔မွာ တာ၀န္ရိွပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ ေမးစရာေတာင္ လိုေတာ့မယ္ေတာင္ မထင္ပါ။
ဒါေၾကာင့္…
ျပစ္မႈေႂကြးကို ေခၽြးနဲ႔တင္မက၊ ေသြး၊ အသက္နဲ႔ပါ ေပးဆပ္ေနရတဲ့ ေပၚတာ အက်ဥ္းသားစနစ္ ျမန္မာျပည္ကေန လြင့္ေပ်ာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္း႐ုံသာ တတ္ႏိုင္ရင္း….။
ကလိုေစးထူ

လူထုေဒၚအမာ ၉၂ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ စည္ကားသိုက္ၿမဳိက္စြာ က်င္းပ

မဇၩိမသတင္းဌာန
အမ်ားျပည္သူမွ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရသူ စာေရးဆရာမႀကီး အေမ လူထုေဒၚအမာ၏ ၉၂ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ပဲြကို ယေန႔ နံနက္ပိုင္းက မႏၱေလးရွိ မဟာဂႏၶာ႐ံု ေက်ာင္းတုိက္တြင္ စည္ကား သိုက္ၿမဳိက္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့သည္။
ျပည္သူ႔အခ်စ္ေတာ္ စာေရးဆရာမႀကီး အေမ လူထုေဒၚအမာ
လူထု ေဒၚအမာႏွင့္ မိသားစုဝင္မ်ား အပါအဝင္ ဧည့္ပရိသတ္ ၃ဝဝ ခန္႔သည္ ယေန႔နံနက္ ၉ နာရီခဲြခန္႔တြင္ တရားနာၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္ ဦးကုႁႏၵာဘိဝံသ အမႉးျပဳေသာ သံဃာအပါး တေထာင္ကို ဆြမ္းေလာင္းၿပီးေနာက္ ဧည့္ပရိသတ္ကို ထမင္းျဖင့္ ဧည့္ခံအၿပီး ေမြးေန႔ပဲြ အစီအစဥ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ႐ုတ္သိမ္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းေလာင္းရာတြင္ အေမ ေဒၚအမာ ကိုယ္တုိင္ Wheel Chair ေပၚတြင္ ထုိင္ကာ အလႉဒကာရွင္မ်ားႏွင့္အတူ ကပ္လႉႏုိင္ခဲ့သည္ဟု အငယ္ဆံုးသားျဖစ္သူ ကိုၫိဳ ေခၚ စာေရးဆရာ ညီပုေလး က မဇၩိမကို ေျပာသည္။
သူက ဆက္ၿပီး “ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ သာလိကာ ငွက္ေလး ႏွစ္ေကာင္ကိုလည္း ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲက ေနၿပီး လႊတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေမ ကိုယ္တုိင္ လႊတ္ပါတယ္။ ဟိုႏွစ္ေတြတုန္းက ဆရာ ဒဂံုတာရာတို႔၊ ဆရာ ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို႔ လႊတ္ဖို႔အတြက္ ငွက္ကေလးေတြ ယူလာေပးခဲ့တဲ့ ဒကာကပဲ ယူလာေပးတာပါ။ အစီအစဥ္ကိုေတာ့ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီခဲြမွာ အဆံုးသတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်” ဟု ေျပာသည္။
ေမြးေန႔ပဲြသို႔ ရန္ကုန္ စာေပအသိုင္းအဝိုင္းမွ ဆရာေမာင္မိုးသူ၊ ဆရာေမာင္ဝံသ၊ ဆရာဦးဝင္းတင္ကို ေထာင္ဝင္စာ သြားေရာက္ ေတြ႔ဆံုေလ့ရွိသူ ဦးေမာင္ေမာင္ခင္၊ ဆရာထက္ျမက္၊ ဆရာေမာင္လြင္မြန္ (ကသာ)၊ ဆရာလင္းထင္တို႔ အျပင္ ေခ်ာက္၊ ျပင္ဦးလြင္ႏွင့္ မႏၱေလးရွိ စာေပသမားမ်ား၊ စာေပ ဝါသနာရွင္မ်ားႏွင့္ လူထု ေဒၚအမာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
စာေရးဆရာမ ၿငိမ္းေရႊလီ၏ အမျဖစ္သူ ေဒၚခင္ပြား မိသားစုကလည္း နာမက်န္းျဖစ္ေနသူ စကုမွ ဆရာ ေအးမင္းေစာ အပါအဝင္ စာေရးဆရာ ၃ ဦးကို ေငြက်ပ္ ၃ ေသာင္းစီ ေမြးေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ကုသိုလ္ျပဳေၾကာင္းႏွင့္ ယခင္က ေတာင္ေလးလံုး ေက်ာင္းတုိက္ႏွင့္ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္က သမီးႀကီးျဖစ္သူ ေဒၚသန္းရင္မ (ကေလာင္အမည္ ျမျမင့္ဥၨဴ) ေနအိမ္တြင္ က်င္းပခဲ့ရာမွ မဟာဂႏၶာ႐ံုေက်ာင္းသို႔ လာေရာက္၍ ေမြးေန႔ပဲြ ျပဳလုပ္သျဖင့္ ေက်ာင္းတုိက္ရွိ သံဃာေတာ္မ်ား အေနျဖင့္ အထူးပင္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ၾကေၾကာင္း သိရသည္။
ယခုႏွစ္ ေမြးေန႔ပဲြကို ၿပီးခဲ့သည့္ စက္တင္ဘာလ အတြင္းက ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ေရႊဝါေရာင္ သံဃာလူထု လႈပ္ရွားမႈႀကီး အၿပီး ႏွစ္လခန္႔အၾကာတြင္ က်င္းပခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး အေမလူထုေဒၚအမာက လႈပ္ရွားမႈႀကီးအတြင္း သံဃာေတာ္မ်ားကို အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရေၾကာင္း သိရသည္။
ဆရာ ညီပုေလးက “အေမကေတာ့ ႐ုပ္သံၾကည့္တုိင္း ဒါေတြျမင္တုိင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနက်ပါ ခင္ဗ်။ အလ်ဥ္းသင့္လို႔ စကားေျပာတဲ့အခါ ဒီအေၾကာင္းေတာ့ ပါေလ့ရွိပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။
ေမြးေန႔ပဲြအၿပီး စာေပစကားဝိုင္း အပါအဝင္ သီးျခား အစီအစဥ္မ်ား ျပဳလုပ္ျခင္း မရွိေသာ္လည္း စာေပသမားမ်ားႏွင့္ စာေရးဆရာမ်ားသည္ အမရပူရၿမ့ဳိ ေတာင္သမံ အင္းအနီးရွိ မယ္ဇယ္ပင္တန္းဘက္သို႔ ေမြးေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ သြားေရာက္ကာ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကသည္ဟု သိရသည္။